«اهمیت استعاذه»
« أعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشّیطانِ الرَّجیم ،به خداوند متعال پناه مى برم ،از شرّ شيطان رانده شده »
يكى از چيزهائى كه در قرآن مجيد و اخبار اهل بيت عصمت و طهارت صلوات اللّه عليهم عنايت زيادى به آن شده موضوع « استعاذه » است يعنى پناهنده شدن به خدا از شر شيطان .
البتّه بايد حال استعاذه يعنى پناه بردن به حق پيدا شود تا استعاذه حقيقى باشد يعنى از صدق دل زير چتر خدا برود و لقلقه زبان نباشد. براى اثبات اهميّتش در قرآن مجيد مى فرمايد: « فَاِذا قَرَاءْتَ القرآن فاستعذ باللّه من الشيطان الرجيم» ، هنگاميكه مى خواهى قرآن بخوانى اول به خدا پناه ببر از شيطان رانده شده.
در نماز هم پس از تكبيره الاحرام امر شده كه استعاذه كنند لكن در نماز بايد آهسته خواند. چون بعضى از مفسرين راز آهسته خواندنش را چنين گفته اند : مثل كسى كه از دشمن سر سختى دارد فرار مى كند خودش را چطور در حال فرار پنهان مى كند ، اشاره به اين است كه تو در حال فرار از دشمن سرسخت خودت هستى كه در كمين و مراقب توست .
در تمام عبادتها هم اول استعاذه كن ، مثلاً مى خواهى وضو بگيرى اول به خدا پناه ببر ، بعد وضو بگير، مكرر ديده ايد كه همين وضو گرفتن ملعبه شيطان يا وسوسه هاى او قرار گرفته شده است . حتى در امور مباح مثل خوردن و لباس پوشيدن و دستشويى رفتن و در همه جا « اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم » بگو و به خدا پناه ببر . وقتى كه از خانه هم بيرون مى آيى بگو « اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم » ، در امور مستحب نيز بايد به خدا پناه برد حتى موقع رفتن به مسجد .
يكى از اهل ايمان و تقوى نقل مى كرد: در حال مكاشفه ديدم شيطانى درب مسجد ايستاده . گفتم : اى ملعون اينجا چه مى كنى ؟ گفت : رفقا فرار كرده اند و منتظرشان هستم . فهميدم مردان رشيدى بوده اند كه استعاذه حقيقى و قلبى كرده اند و شيطان نتوانسته با آنها به مسجد برود. البتّه اينها هم نوبرند كه لااقل درب مسجد براستى استعاذه حقيقى كرده اند .